Het VN-Verdrag inzake de rechten van personen met een handicap (CRPD) bevordert en beschermt de rechten van mensen met een handicap. Het is een onmisbaar document voor onze samenleving, omdat het bij de invoering ervan een fundamentele verandering teweegbracht in de politieke houding ten opzichte van mensen met een handicap. Volgens de Duits Instituut voor Mensenrechten Het introduceerde een mensenrechtenbenadering:

Mensen met een beperking zijn dragers van mensenrechten en de staat heeft de plicht om de rechten van mensen met een beperking te respecteren, te garanderen en te beschermen. In deze opvatting wordt een beperking gezien als een verrijking van de menselijke diversiteit.

De vooruitgang die de verschillende landen die zich aan dit verdrag hebben gehouden boeken, wordt gemonitord en bekritiseerd in zogenaamde staatsevaluaties. De tweede en derde landevaluatie vonden in augustus vorig jaar plaats. Binnenkort zal er een federale conferentie in Duitsland worden gehouden. De oorspronkelijke datum, 27 februari 2024, is niet langer geldig en we hebben nog geen nieuwe datum kunnen vinden.

Wat is het VN-Verdrag inzake de rechten van personen met een handicap?

Het VN-Verdrag inzake de rechten van personen met een handicap, ofwel "Verdrag inzake de rechten van personen met een handicap", is een internationaal verdrag dat op 13 december 2006 door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties werd aangenomen.

Het hoofddoel is het beschermen en bevorderen van de rechten en de waardigheid van mensen met een beperking wereldwijd. Het verdrag beoogt participatie en gelijke rechten mogelijk te maken en past de reeds in andere mensenrechtenverdragen erkende mensenrechten ook toe op mensen met een beperking.

Internationaal trad het verdrag op 3 mei 2008 in werking. Volgens de bepalingen van het verdrag trad het in Duitsland op 26 maart 2009 in werking en is het sindsdien van toepassing. Alle overheidsinstellingen moeten het verdrag implementeren. Om de implementatie van het VN-Verdrag inzake de rechten van personen met een handicap te waarborgen en de voortgang of tekortkomingen te monitoren, werd in 2009 de "Monitoring Body" van het Duitse Instituut voor de Mensenrechten opgericht.

De tweede en derde staatsexamens: hier moet iets aan gedaan worden.

"We bevinden ons in verschillende mate van volledige participatie en zelfbeschikking op verschillende gebieden. Op sommige gebieden zijn er meer wettelijke regels en politieke inspanningen, zoals de toegankelijkheid van overheidsgebouwen, maar het leven speelt zich niet alleen af op kantoor." " zegt dr. Britta Schlegel, hoofd van het Monitoringinstituut voor de mensenrechten.

Onderwijs:

De uitdagingen in de onderwijssector komen tot uiting in een gebrek aan motivatie en een afwijzing van inclusie. "In de schoolsector zien we duidelijk dat er grote delen van de samenleving zijn die sceptisch of zelfs tegen het concept zijn vanwege de heersende stereotypen over kinderen met een beperking." " zegt Schlegel.

In sommige deelstaten stagneert of stijgt het percentage leerlingen in speciaal onderwijs. Inclusieve scholen worden als halfslachtig beschouwd, wat leidt tot segregatie en ontoereikende levensloop.

Gebrek aan zelfbeschikking:

De toezichthoudende instantie benadrukt een gebrek aan zelfbeschikking, met name in het onderwijs en bij de werkgelegenheid in werkplaatsen. Zelfbeschikking betekent dat men gebruik kan maken van individuele mogelijkheden en niet hoeft te opereren binnen een "hoogontwikkeld systeem van speciale structuren".

Sinds 2022 bestaan er richtlijnen voor deïnstitutionalisering, oftewel de vermindering van intramurale zorginstellingen. Het systeem zou meer individuele ondersteuning moeten bieden aan mensen met een beperking. Deze deïnstitutionalisering heeft echter weinig vooruitgang geboekt. Er is een gebrek aan een duidelijke strategie en financiële middelen blijven voornamelijk naar intramurale zorginstellingen stromen.

Geen bescherming tegen geweld:

Mensen met een beperking, met name in gesloten systemen, lopen een groter risico op geweld. Er bestaat nog steeds geen onafhankelijk toezichtsorgaan voor de bescherming tegen geweld in instellingen, zoals vereist in artikel 16 van het VN-Verdrag inzake de rechten van personen met een beperking.

Er is geen effectieve toegang tot justitie, geen toegankelijkheid in vrouwenopvanghuizen, en hoewel paragraaf 37a van de SGB concepten voor bescherming tegen geweld vereist, zijn er geen effectieve controlemechanismen of minimumeisen.

Al deze tekortkomingen worden ook genoemd in de slotopmerkingen van de commissie die op 08-09-2023 in het Engels zijn gepubliceerd.

Het VN-Verdrag inzake de rechten van personen met een handicap heeft de manier waarop mensen met een handicap worden behandeld aanzienlijk veranderd. Het draagt bij aan een inclusieve en gelijkwaardige samenleving. De aanstaande conferentie ter evaluatie van de tweede en derde statenbeoordeling biedt een gelegenheid om uitdagingen aan te pakken en samen te werken aan een wereld waarin de rechten van personen met een handicap worden beschermd en gerespecteerd. Dit proces is niet alleen een evaluatie van de staten die partij zijn bij het verdrag, maar ook een collectieve verbintenis tot een wereld zonder barrières en discriminatie.